نمازِ متفکرانه، تجلی پیوند عقل و عشق در ساحت عبودیت است

قزوین_ به گزارش بسیج، دومین ویژه برنامه همایش منزلت نماز در شهرستان آوج با حضور نیروی های مسلح این شهرستان در محل مسجد علی ابن ابیطالب(ع) برگزار شد.

در این همایش حجت‌الاسلام والمسلمین تقی‌خانی، کارشناس مسائل عقیدتی با اشاره به جایگاه رفیع نماز در نظام تربیتی اسلام، بر ضرورت ارتقای کیفیت نماز از یک کنشِ صرفاً بدنی به یک سلوکِ «متفکرانه، عاشقانه و عارفانه» تأکید کرد.

حجت‌الاسلام تقی‌خانی، با تبیین این نکته که نماز ستون دین و معراج مؤمن است، اظهار داشت: آنچه امروز بیش از هر زمان دیگری در سبک زندگی دینی ما نیاز به بازنگری دارد، کیفیتِ اتصال در نماز است. نماز نباید صرفاً به انجامِ آداب و حرکات ظاهری خلاصه شود چرا که هدف نهایی از این فریضه الهی، نهادینه‌سازی "یاد خدا" و استقرارِ نورِ الهی در لایه‌های عمیق وجودی انسان است.

حجت‌الاسلام تقی خانی، «تفکر» را جوهره اصلی نماز دانست و افزود: نمازی که بدون اندیشه و تدبر اقامه شود، مانند جسمی است که روح در آن جریان ندارد. امیرالمؤمنین علی (ع) می‌فرمایند: "هیچ عبادتی مثل تفکر نیست." وقتی انسان در نماز، معانی اذکار، جایگاه خود در هستی و عظمت پروردگار را با تأمل بر زبان جاری می‌کند، نماز از یک تکرارِ عادت‌گونه، به یک گفتگوی زنده و پویا تبدیل می‌شود. تفکر در نماز، دریچه‌های معرفت را به سوی قلب باز کرده و سدِ غفلت را می‌شکند.

حجت‌الاسلام تقی‌خانی، با اشاره به الگوی شهدای والامقام در اقامه نماز، تصریح کرد: اگر به دنبال الگویی عینی برای "نماز با حضور قلب" هستیم، باید به سیره شهدای عزیزمان بنگریم. شهدا نماز را نه به عنوان یک فریضه عادی، بلکه به عنوان "لحظه‌ی پرواز" و "میدانِ دیدنِ حقیقت" می‌دیدند. برای آن‌ها، سجاده‌ نماز سنگرِ اصلیِ نبرد بود. آن دلاورمردان با نمازی آمیخته به تفکر، خضوع و خشوعِ مثال‌زدنی، چنان پیوندی با حضرت حق برقرار می‌کردند که از همه تعلقات دنیوی رها می‌شدند. حضور قلب شهدا در نماز، منشأ آرامشِ عجیب و شجاعتِ بی‌مانندِ آنان در خطوط مقدم نبرد بود؛ چرا که کسی که با تمام وجودِ خود عاشقانه به درگاه معبود می‌ایستد،

 دیگر ترسی از غیرِ او به دل راه نمی‌دهد.

وی در پایان افزود: نمازِ متفکرانه، مقدمه‌ای برای رسیدن به نمازِ عاشقانه است. وقتی بنده با تفکر به صفات جمال و جلال خداوند پی می‌برد، شعله‌های محبت در قلبش زبانه می‌کشد. در این ساحت، "خضوع" (فروتنی درونی) و "خشوع" (تواضع در رفتار) نه تکلف‌آمیز، بلکه امری ذاتی و قلبی می‌شود. شهدا در رکوع و سجودشان، خستگیِ پیکار را به طعم شیرینِ ملاقات با محبوب عوض می‌کردند و این همان رازِ ماندگاری و عزت آنان است.

انتهای پیام/۱۰۰۸/