سارا قنبری

دلتنگ می شویم، دلتنگ نوبرانه ی بهار، بهار بندگی با نوای سحر و دعای اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ....که خدایا شکر؛ که این رمضان را هم دیدیم، کمی در خلوت بندگی با تو زمزمه کردیم، با چشم های نیمه باز، پای سفره سحر چای با عطر گل محمدی،دانه ای خرما که شیرینی سحر مان شد ، روزه با نیت هرچه که اللّٰه، بخواهد و من با عشق بندگی کنم. دلتنگ می شویم، برای تحویل سالی که حول حالنای آن متحول کرد ما را با رمضان الکریم؛ سالی دگر به نوروز آمد، عطر سمنو و شکوفه های بهاری از سفره ی هفت سین روی سفره ی افطار نشست و سجاده قاب دلمان عطر آگین اَللّهُمَّ رَبَّ شَهْرِ رَمَضانَ شد.