وقتی خون، جغرافیا را نمیشناسد
تشییع باشکوه و گسترده رهبر انقلاب، که پس از دو روز در تهران و قم، به نجف و کربلا رسید، تنها یک آیین سوگواری نبود بلکه صحنهای از همبستگی، هویت و پیوند عمیق امت اسلامی بود.
حضوری که مرزهای جغرافیایی را درنوردید و نشان داد پیوندهای اعتقادی، فراتر از مرزهای سیاسی و نقشههای امروز جهان است. میلیونها انسان از شیعه و سنی در کنار یکدیگر، تصویری از وحدت اسلامی را به نمایش گذاشتند؛ وحدتی که پیام آن تنها برای منطقه نبود، بلکه خطاب به افکار عمومی جهان بود.
این حضور گسترده نشان داد هرگاه سخن از عزت اسلام و کرامت امت اسلامی باشد، اختلافهای قومی، زبانی و جغرافیایی رنگ میبازد.
تاریخ بارها ثابت کرده است که اندیشهها با رفتن صاحبانشان از میان نمیروند. گاهی خون، پایان یک زندگی است، اما آغاز یک جریان. انسانها از دنیا میروند، اما مکتب، آرمان و راه آنان در ذهن و دل نسلهای بعدی ادامه پیدا میکند و همین استمرار، مهمترین سرمایه یک ملت است.
از نگاه بسیاری، این تشییع تنها بدرقه یک شخصیت نبود؛ بلکه تجدید پیمان با آرمانهایی بود که بر پایه ایمان، استقلال، مقاومت و عزت شکل گرفته است؛ مکتبی که با شهادت پایان نمییابد، بلکه با حضور مردم، استوارتر از گذشته به مسیر خود ادامه میدهد.
با ورود پیکر رهبر شهید به کربلای معلی و نجف اشرف، این حماسه وارد مرحلهای تازه شد؛ مرحلهای که از مرزهای ملی عبور کرده و به نمادی از همبستگی دو ملت ایران و عراق تبدیل شده است.
حضور مردم عراق در کنار زائران و دلدادگان ایرانی، جلوهای از اشتراکات عمیق دینی، فرهنگی و تاریخی دو ملت را به نمایش گذاشت و نشان داد محبت به اهلبیت (ع) و احترام به شهیدان، مرز نمیشناسد و میتواند دلهای میلیونها انسان را در کنار یکدیگر قرار دهد.
نجف و کربلا امروز میزبان حماسهای هستند که پیام آن، وحدت، همدلی و برادری میان مسلمانان است؛ پیامی که فراتر از سیاست و جغرافیا، بر پایه ایمان و باورهای مشترک شکل گرفته است.
دشمنان شاید تصور کنند با فشار، تهدید یا حتی نقض تعهدات و آتشبسها میتوانند اراده ملتها را تضعیف کنند، اما تجربه سالهای گذشته نشان داده است که چنین رخدادهایی، در نگاه بسیاری، به افزایش انسجام و همبستگی در میان هواداران این جریان انجامیده است.
شاید بزرگترین پیام این روزها همین باشد؛ اینکه قدرت واقعی ملتها تنها در تجهیزات و توان نظامی خلاصه نمیشود، بلکه در ایمان، وحدت و سرمایه اجتماعی نهفته است.
سرمایهای که با گذشت زمان کمرنگ نمیشود و در بزنگاههای تاریخی، شکوه خود را بیش از پیش آشکار میکند. از تهران تا قم و از نجف تا کربلا، این حماسه یک پیام روشن داشت؛ خون، اگر برای آرمان و عزت بر زمین ریخته شود، جغرافیا را نمیشناسد و در حافظه ملتها و تاریخ ماندگار خواهد شد.
