بدرقه..

قزوین_ عصر روز دوشنبه 7 تیرماه، در کلاسی که انجمن فیلم بسیج با تدریس خانم باقری مجری توانمند صدا و سیمای استان در سالن جلسات سازمان بسیج هنرمندان برگزار کرد حاضر شدم، استاد خواستند که حاضران در کارگاه با موضوع بدرقه امام شهید متنی به صورت بداهه بنویسند.

واقعا بدرقه کلمه ای غریب و دلگیری است. ناخودآگاه یاد لحظات به پیشواز رفتن همشهریان عزیزم از رهبر شهید افتادم، از صبح روز ۲۵ آذرماه ۱۳۸۲ مردمِ منتظر و مشتاق قزوین به صورت گروهی و فردی در خیابان های منتهی به امامزاده حسین (ع) در حرکت بودند، قرار بود قلب ایران، امروز در قزوین بتپد، در و دیوار پر از تصاویر و پلاکاردهای خیر مقدم بود. اگر چشم می چرخاندی همه نوع آدم می‌دیدی، پیر و جوان، زن مرد، روستایی و شهری، همه لبخند بر لب داشتند و سرود وصل می‌خواندند...

امروز حدود بیست و سه سال از آن روزگار می گذرد. دوباره مردم در خیابان ها حضور دارند و اینبار هم گروهی و فردی، با اتوبوس و سواری و حتی پای پیاده، به سمت رهبر شهید می روند ولی اینبار موضوع بدرقه است و مسیر مصلای تهران. باز هم در و دیوار شهر پر است از تصاویر امام و مقتدای مقتدر و مظلوم ایران. بنرهای تسلیت شهادت حضرت عشق که روی بیلبوردها و فیکسچرهای شهر نصب شده، نشان از غمی سنگین و جانکاه دارد. چقدر سخت است خداحافظی با کسی که ۳۶ سال از عمرت را با او گذرانده ای، در غم و شادی، در پیروزی و شکست، در بزم و رزم. و حالا دیگر ماییم و خاطراتش و نقشه راه و مسیر حرکت به سمت قله ای که نشانمان داد...

روحت شاد و یادت گرامی و راهت پر رهرو آقای شهید ایران

به قلم: محمد کشاورز

انتهای پیام/۱۰۰۱