فرزندان مسموم؛ فرزندپروری، زیربنای جامعه‌پروری

به گزارش خبرگزاری بسیج از البرز، امیر عطاران کارشناس مسائل رسانه، در یادداشتی آورده است که

فرزندانی پرخاشگر، افسرده و گوشه‌گیر؛ انسان‌هایی که نه شکوه عزت‌نفس را چشیده‌اند و نه از اعتماد به نفس اثری در آنها است.

اینها همان کودکانی هستند که آغوش گرم خانواده را کمتر تجربه کرده و در عوض، با نگاه‌های تحقیرآمیز و نامهربانی والدین بزرگ شده‌اند.

اینها نشانه‌های آشکار فرزندان رنجور و بیماری است که در بستری از خانواده‌های سمی نمو یافته‌اند.

خانواده‌های سمی، بذری از زهر را در ذهن و فکر فرزندان می‌کارند که سلامت روانی و عاطفی آنان را به مخاطره می‌اندازد؛ زهری مهلک که روح و شخصیت کودک را در هم می‌شکند و از او انسانی بی‌هویت و ضعیف می‌سازد.

چنین فرزندانی، در بزرگسالی بیش از دیگران در تیررس آسیب‌های اجتماعی و رفتار‌های «وندالیستی» (تخریب‌گرایانه) قرار می‌گیرند.

کودکانی که به جای تشویق، مدام با سرکوب و سرزنش مواجه بوده‌اند، در نهایت به توانایی‌ها و استعداد‌های خود شک می‌کنند.

آنها تصویری تاریک و منفی از خود و جهان پیرامونشان در ذهن می‌سازند و در حصار افکار مسموم و سیاه‌بینی‌هایی محبوس می‌شوند که با همان‌ها قد می‌کشند.

بسیاری از این فرزندان، برای جبران «هویت پایمال‌شده» خود و برای آنکه دیده شوند، به رفتار‌های ضداخلاقی و هنجارشکنانه روی می‌آورند تا به هر قیمتی، «خودی» نشان دهند.

اگر والدین در مسیر تربیت بدانند که با رفتار‌های سمی خود، بذر حقارت، کینه، پرخاشگری و منفی‌گرایی را در ناخودآگاه فرزندانشان می‌کارند، شاید در منش خود بازنگری می‌کردند.

بخش بزرگی از بحران‌های اجتماعی و فرهنگی امروز، بازتاب تربیت‌های نادرستی است که در اتمسفر سمی خانواده‌ها شکل گرفته است.

سخن آخر

باید یاد آور شد که فرزندپروری، لازمه جامعه‌پروری است.

اگر طالب جامعه‌ای سالم هستیم، باید نخست خانواده‌ای سالم بنا کنیم.

حقیقت تلخ اینجا است؛ اگر امروز با فرزندانمان رابطه‌ای دوستانه و مبتنی بر احترام برقرار نکنیم، آنها در فردایی نزدیک، گمشده خود را در مسیر‌های نادرست و دوستی‌های مخرب خیابانی جست‌و‌جو خواهند کرد.