از مسجد محله تا تربیت نسل جدید ذاکران اهل‌بیت(ع)؛ نیم‌قرن نوکری حاج محمود تاری در مکتب اهل‌بیت(ع)

برخی از چهره‌های فرهنگی و مذهبی کشور، تنها یک مداح یا شاعر نیستند؛ بلکه به مدرسه‌ای برای تربیت نسل‌های بعد تبدیل می‌شوند. حاج محمود تاری از جمله همین چهره‌هاست؛ ذاکر، شاعر و پیشکسوتی که نزدیک به پنج دهه از عمر خود را در مسیر ترویج فرهنگ اهل‌بیت(ع)، تربیت نوگلان حسینی و زینبی و پرورش نسل جدید مداحان و شاعران آیینی سپری کرده است.

روایت زندگی او، روایت نوجوانی است که در دهه ۵۰ شمسی از کلاس‌های قرآن و حدیث مسجد محل آغاز کرد و امروز به یکی از چهره‌های شناخته‌شده عرصه ستایشگری اهل‌بیت(ع) و آموزش مداحان جوان در کشور تبدیل شده است.

آغاز راه از مسجد و مکتب قرآن

حاج محمود تاری می‌گوید نخستین جرقه‌های ورودش به عرصه مداحی در سال‌های نوجوانی و در فضای معنوی مسجد شکل گرفت. حضور در کلاس‌های قرآن و حدیث و تشویق استادان دینی، او را به سمت خواندن اشعار مذهبی در مساجد و هیئت‌ها سوق داد.

اما آنچه این مسیر را عمیق‌تر کرد، فضای مذهبی خانواده بود. برگزاری روضه‌های خانگی و تشویق‌های مادر، عشق به اهل‌بیت(ع) را در وجود او نهادینه کرد؛ عشقی که بعدها به رسالتی مادام‌العمر تبدیل شد.

رمز موفقیت؛ شاگردی در مکتب بزرگان

اگر بخواهیم مهم‌ترین عامل موفقیت حاج محمود تاری را در یک جمله خلاصه کنیم، باید به توصیه‌ای اشاره کنیم که بارها آن را تکرار می‌کند: «بدون استاد به مقصد نمی‌رسید.»

او از نوجوانی در جلسات بزرگان مداحی کشور همچون مرحوم محمدی، حاج قاسم فلاح، استاد غلامرضا سازگار، حاج علی انسانی و دیگر چهره‌های برجسته این عرصه حضور یافت و سال‌ها زانوی شاگردی بر زمین زد.

به اعتقاد او، استعداد بدون هدایت استاد راه به جایی نمی‌برد و هر جوانی که قصد ورود به عرصه مداحی، شعر یا فعالیت‌های فرهنگی را دارد، باید در کنار یک استاد بصیر، متعهد و آگاه رشد کند.

از دفاع مقدس تا تربیت نسل جدید مداحان

پیروزی انقلاب اسلامی و پس از آن دوران دفاع مقدس، فصل تازه‌ای در زندگی این ذاکر اهل‌بیت(ع) رقم زد. حضور در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل، مداحی در جمع رزمندگان و مجروحیت در دفاع مقدس، بخشی از کارنامه‌ای است که نشان می‌دهد فعالیت او تنها به پشت تریبون محدود نبوده است.

در سال‌های بعد نیز حضور مستمر در مجمع الذاکرین حسینی تهران و مشارکت در تربیت و هدایت نسل جدید مداحان، جایگاه ویژه‌ای برای او در میان جامعه ستایشگران اهل‌بیت(ع) ایجاد کرد.

حاج محمود تاری بیش از ۱۴ سال داور مسابقات نوگلان حسینی بوده و در کشف و پرورش استعدادهای نوجوان و جوان نقش‌آفرینی کرده است؛ موضوعی که بسیاری از فعالان این عرصه، آن را یکی از ارزشمندترین خدمات فرهنگی او می‌دانند.

شاعر آیینی با ۱۲ اثر مکتوب

فعالیت‌های حاج محمود تاری تنها به مداحی محدود نمی‌شود. او از سال ۱۳۶۰ وارد حوزه شعر شد و در کنار بزرگانی همچون قیصر امین‌پور، سیدحسن حسینی، علی معلم، یوسفعلی میرشکاک، حمید سبزواری، محمود شاهرخی و دیگر چهره‌های برجسته ادبیات انقلاب اسلامی به کسب تجربه پرداخت.

حاصل این سال‌ها، انتشار مجموعه‌های متعددی از شعر آیینی و مذهبی است؛ آثاری که با موضوعاتی همچون عاشورا، اهل‌بیت(ع)، انقلاب اسلامی، دفاع مقدس، مدافعان حرم و مسائل اجتماعی به چاپ رسیده‌اند.

افتخاری بالاتر از شهرت

با وجود ده‌ها سال فعالیت فرهنگی، اجرای برنامه در کشورهای مختلف، حضور در صداوسیما و کسب رتبه‌های متعدد ادبی، حاج محمود تاری بزرگ‌ترین افتخار زندگی خود را نه شهرت و نه عناوین رسمی می‌داند.

او می‌گوید: «بزرگ‌ترین افتخار من این است که نزدیک به ۵۰ سال در دستگاه اهل‌بیت(ع) نوکری کرده‌ام.»

وی همچنین توفیق چندین‌باره مداحی در حضور رهبر معظم انقلاب و اجرای برنامه در محافل خصوصی ایشان را از دیگر افتخارات زندگی خود برمی‌شمارد.

راز ماندگاری؛ یادگیری تا آخرین نفس

یکی از ویژگی‌های برجسته این پیشکسوت عرصه ستایشگری، روحیه یادگیری مداوم است. او معتقد است هیچ‌کس نباید خود را بی‌نیاز از آموزش بداند و همواره باید در مسیر رشد و آموختن حرکت کند.

حاج محمود تاری بارها در جمع مداحان جوان تأکید کرده است که رسالت امروز ستایشگران اهل‌بیت(ع)، انتقال صحیح معارف دینی و تجربه‌های فرهنگی به نسل جدید است؛ همان‌گونه که بزرگان گذشته این امانت را به نسل امروز سپرده‌اند.

پیامی برای نسل جوان

این شاعر و ذاکر اهل‌بیت(ع) مهم‌ترین توصیه خود به نوجوانان و جوانان را انتخاب استاد شایسته، مطالعه مستمر، اخلاق‌مداری و دوری از آسیب‌هایی همچون شهرت‌طلبی، ریاکاری و منفعت‌جویی می‌داند.

او معتقد است موفقیت در هر عرصه‌ای، به‌ویژه در مسیر خدمت به اهل‌بیت(ع)، بدون صبر، تواضع، شاگردی و پشتکار امکان‌پذیر نیست.

داستان زندگی حاج محمود تاری، تنها روایت یک مداح یا شاعر نیست؛ بلکه روایت مردی است که از مسجدی کوچک در جنوب تهران آغاز کرد و امروز بخشی از حافظه فرهنگی و مذهبی کشور به شمار می‌رود؛ چهره‌ای که با تربیت نسل‌های متعدد از نوگلان حسینی و زینبی، نشان داده است ماندگارترین اثر انسان، ساختن انسان‌های دیگر است.