شهادت سرتیپ دوم پاسدار «حاج عبدالرسول فتحینیا» در حمله پهپادی دشمن صهیونی-آمریکایی
به گزارش خبرگزاری بسیج گتوند، شامگاه یکشنبه ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، ستاد فرماندهی سپاه حضرت ولیعصر (عج) هدف حملۀ پهپادی دشمنان صهیونی و آمریکایی قرار گرفت که در این حادثه، سردار سرتیپ دوم پاسدار حاج عبدالرسول فتحینیا (معروف به حاج رسول) به فیض شهادت نایل شد.
وی متولد ۱۸ شهریور ۱۳۵۴ در خانوادهای روحانی و کشاورز بود که از کودکی کار کشاورزی را در کنار تحصیل آغاز کرد. حاج عبدالرسول دوران متوسطه اول را در مدرسه شهید نواب صفوی به پایان رساند و در سالهای پایانی دبیرستان، فرمانده پایگاه مقاومت بسیج شهید شاهپوری بود. او پس از اخذ دیپلم، در دانشگاه آزاد مسجدسلیمان در رشته حسابداری تحصیل کرد و همزمان به شغل پردهنویسی و خطاطی نیز اشتغال داشت. سرانجام با الگوگیری از وصیت عموی خود، راه پاسداری حریم ولایت را برگزید.
در سال ۱۳۸۰، همزمان با تشییع پیکر شهید سلطانمحمد پورفرج، با همسر آینده خود آشنا شد؛ همسری مومن و انقلابی که برادرزاده سردار شهید قباد فرجپور است. روایت شده که یک روز پیش از خواستگاری، همسرش حضرت آیتالله خامنهای را در خواب دیده بود که ایشان برای فرزندش خواستگاری میکنند. ثمره این ازدواج مبارک، چهار فرزند به نامهای سجاد، ریحانه، محمدحسن و نجمه است.
حاج عبدالرسول در سال ۱۳۸۱ دوره دانشآموختگی دانشگاه تربیت پاسدار امام حسین (ع) را با موفقیت گذراند و سپس در ناحیه مقاومت بسیج گتوند مشغول به خدمت شد. در سال ۱۳۸۴ توفیق زیارت بیتالله الحرام را یافت و از آن پس به «حاج رسول» معروف گردید. وی همواره در کنار مسئولیتهای سپاهی، به کشاورزی و باغداری نیز اشتغال داشت و در سال ۱۳۹۸ با انتصاب به عنوان افسر جانشین سپاه استان خوزستان، به اهواز منتقل شد.
همرزمانش او را انسانی مردمدار، خوشاخلاق، پیگیر، شجاع، خاکی و بیادعا توصیف میکنند که در خدمت به خانواده بهویژه پدر و مادر پیر خود هیچگاه کوتاهی نکرد. به گفته اطرافیان، هرکس چند دقیقه با او همکلام میشد، شیفته اخلاق حسنهاش میگردید.
سرانجام در روز ۱۰ اسفند ۱۴۰۴، پس از شنیدن خبر شهادت مولای خود حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای (مدظله العالی) - که در آن روز به گوش رسید - چنان متاثر و دلگیر شد که توان ایستادن نداشت. با دلی خسته و قلبی محزون به سمت محل کارش حرکت کرد و به همرزمانش گفته بود: «برایم دعا کنید بعد از شهادت آقا حتی یک روز زنده نمانم.» در ساعت ۲۱:۱۳ همان شب، در حمله پهپادی دشمن به ستاد فرماندهی، حسینوار به شهادت رسید و به دیدار معبود و مولایش شتافت.
