به گزارش خبرنگار خبرگزاری بسیج از خراسان جنوبی، سالروز ولادت امام رضا علیهالسلام در مرکز توانبخشی حضرت علیاکبر(ع) بیرجند متفاوت بود؛ عصری که عطر صلوات و نام امام رضا(ع) در راهروها پیچیده بود و دلها حال و هوای حرم گرفته بود، خادمان بارگاه منور رضوی با پرچم سبز و متبرک حضرت، قدم به این خانه امید گذاشتند؛ جایی که دلهای پاک و صبور سالهاست با درد و رنج خو گرفتهاند اما امید را از یاد نبردهاند.
از همان لحظه ورود، اشک و لبخند در هم آمیخته بود، مددجویان بخشهای شبانهروزی دختران و پسران هر کدام به شیوهای متفاوت اما با شوقی یکسان به استقبال آمدند، یکی روی ویلچر نشسته بود و با دستان لرزانش پرچم را لمس میکرد؛ دیگری با سختی کلمات را ادا میکرد اما با تمام وجود میگفت: «السلام علیک یا علی بن موسیالرضا(ع)»
در میان جمع جوانی بود که مدام زیر لب میخواند «یا رضا، یا رضا»
صدایش ساده بود اما از دل برمیآمد؛ آنقدر که بغض را در گلوی حاضران مینشاند، انگار تمام آرزوهایش را در همان دو کلمه خلاصه کرده بود.
لحظه غبارروبی مزار شهید گمنام مرکز، اوج این حال و هوا بود، خادمان همراه با مسئولان و مددجویان مرکز توانبخشی، گرد مزار را با احترام و اشک زدودند، پرچم متبرک بر مزار کشیده شد و صلوات فضا را پر کرد.
یکی از مددجویان که مشکل در تلفظ داشت با تلاشی ستودنی آیاتی را زمزمه میکرد، هرچند واژهها شکسته ادا میشد، اما معنا کامل بود؛ صداقت و ایمان در صدایش موج میزد.
خواهران و برادران بخش شبانهروزی کنار مزار حلقه زدند، برخی آرام اشک میریختند، برخی لبخند میزدند و برخی دست بر سینه چشم به پرچم دوخته بودند، آنجا دیگر محدودیتها دیده نمیشد؛ نه ویلچر مانع بود، نه لکنت زبان، نه ناتوانی جسم. دلها ایستاده بودند؛ محکمتر از همیشه.
خادمان حرم رضوی نیز با چشمانی اشکآلود دست بر شانه مددجویان میگذاشتند و از کرامت امام مهربانیها میگفتند. این روز مرکز توانبخشی بیش از همیشه شبیه حرم شده بود؛ پر از نور، پر از امید و پر از زمزمه «یا رضا».
این دیدار تنها یک مراسم نبود؛ تجدید عهدی بود با شهید گمنام آرمیده در مرکز و با آرمانهایی که او برایشان جان داد. دلهای شکسته، در سایه نام امام رضا(ع) آرام گرفتند و همه با امیدی تازه به زندگی بازگشتند؛ با این باور که در پناه مهر اهلبیت(ع)، هیچ دلی تنها نمیماند.