میان شیفت‌های بیمارستان و آغوش مادری، معنای واقعی صبر را آموخته‌ام

به مناسبت میلاد حضرت زینب(س) و روز پرستار، روایت زندگی پرستار فداکار ازنایی، تصویری از ایمان، مادرانگی و خدمت بی‌منت در سنگر بیمارستان امام علی(ع) را به نمایش می‌گذارد.

به گزارش خبرگزاری بسیج لرستان، به در تقویم دل‌های عاشق، نام حضرت زینب کبری (سلام‌الله‌علیها) نه‌تنها یادآور صبر و ایثار در اوج مصیبت است، که چراغ راه تمام زنان مومن و مجاهدی‌ست که میان رنج و عشق، راه خدمت را برگزیده‌اند.

روز پرستار در حقیقت فرصت دوباره‌ای‌ست برای تجلیل از فرشتگان سفیدپوشی که بی‌هیاهو، شب و روز در کنار بستر بیماران، رسم زینبیِ خدمت بی‌منت را زنده نگه می‌دارند.

پرستار بیمارستان امام علی(ع) ازنا، با دوازده سال سابقه کار و مادری سه فرزند، از چهره‌های متعهد و صبور حوزه درمان است؛ زنی که میان فشارهای کاری و دغدغه‌های خانوادگی، هنوز عشق به خدمت را حیاتی‌ترین انگیزه خود می‌داند.

لطفا خودتان را معرفی کنید و از سوابق کاری خود بگویید.

من هموله هستم، پرستار بیمارستان امام علی(ع) شهرستان ازنا با دوازده سال سابقه خدمت. مادر سه فرزند هستم و تمام این سال‌ها، در کنار فعالیت در بیمارستان، سعی کرده‌ام مسئولیت بزرگ مادری را هم با عشق انجام دهم.

شغل پرستاری را با چه انگیزه‌ای انتخاب کردید؟از کودکی به کار در بیمارستان علاقه زیادی داشتم. همیشه خدمت به مردم را عبادت می‌دانستم. جمله‌ای از علامه طباطبایی انگیزه اصلی من شد؛ ایشان فرمودند: من حاضرم هفتاد سال عبادتم را با یک شب پرستاری از یک بیمار عوض کنم. این جمله مسیر زندگی مرا مشخص کرد.

پرستار خوب از نگاه شما چه ویژگی‌هایی دارد؟

علم بالا، صبر، ارتباط اجتماعی قوی و مهم‌تر از همه اینکه مشکلات مردم را مانند مشکلات خودش بداند. پرستار خوب علاوه بر تخصص، باید دل و روحش مهربان و صبور باشد.

شیرین‌ترین خاطرات دوران کاری؟چندین بار بیمارانی در سی‌سی‌یو داشتیم که حالشان بسیار وخیم بود و با دستگاه تنفسی نفس می‌کشیدند. لحظه‌ای که بعد از درمان و مراقبت، بهبود یافتند و با پای خود از بیمارستان مرخص شدند، از شیرین‌ترین لحظات زندگی حرفه‌ای من بود.

دغدغه‌های شغلی شما درباره فرزندآوری چیست؟

واقعیت این است که کار پرستاری سخت و پر از فشار روحی است. وقتی از شیفت‌های طولانی و فضای پرتنش بیمارستان برمی‌گردیم، حفظ صبوری در برابر شیطنت‌های کودکان کار آسانی نیست. از طرفی، وضعیت اقتصادی هم تأثیر زیادی در بی‌انگیزگی زوجین برای فرزندآوری دارد. اگر میزان موظفی کاری کمتر بود و به مادران شاغل در حوزه درمان در ایام بارداری و کودکی فرزند بیشتر توجه می‌شد، قطعاً انگیزه افزایش فرزند بیشتر می‌گردید.

از نقش همسرتان در تربیت فرزندان بفرمایید؛ همسرم همیشه پا به پای من در مسیر تربیت فرزندان حضور داشته‌اند. همراهی و درک او از سختی‌های کار پرستاری بسیار ارزشمند است و همین حمایت، تدم کار من را ممکن کرده است.

مهم‌ترین عامل بی‌میلی زنان شاغل، به‌ویژه پرستاران، برای فرزند دوم یا بیشتر چیست؟شیفت‌های سخت بیمارستان، شرایط طاقت‌فرسای دوران بارداری و محدود بودن مرخصی زایمان از عوامل اصلی هستند. اگر دوره مرخصی زایمان و حمایت‌های شغلی تا دو سال افزایش یابد، مطمئناً انگیزه فرزندآوری بیشتر خواهد شد.

آیا علم پرستاری در مادری هم تأثیر داشته است؟

بله، کاملاً. پرستاری به من یاد داده با حوصله، نظم و توجه دقیق مراقبت کنم. این ویژگی‌ها در تربیت فرزندان هم مؤثر بوده‌اند و باعث شده نگاه علمی و آرام‌تری به رشد و سلامت بچه‌ها داشته باشم.

سخن پایانی؟به امید روزی که شغل پرستاری در ایران، هم از لحاظ علمی و هم از نظر معنوی، جایگاه واقعی خود را بازیابد و جامعه بیش از پیش، قدر زحمات این قشر فداکار را بداند.

شایان ذکر است این روایت، تقدیم به همه زنانی است که همانند بانوی صبر و ایثار، در میانه‌ی خستگی و فشار، با لبخند خدمت می‌کنند و مهرشان مرهم دل‌های رنجور بیماران است.

انتهای پیام /