راضیه آرچین

گاهی باید نوشت زآنچه نبوده تاکنون! وامروز این منم که دوباره قلم را به احترام تو برداشته ام و قلمم در مقابل تو سر تعظیم فرود می آورد!

۳۹سال‌ در انتظار تو‌ نشسته‌ بودم‌ و ۳۹سال‌ در انتظارتوخواهرانت‌؛ روزی‌ آمدی‌ که خانه‌ ویرانه‌ گشته‌، پدر‌ بار‌ سفری‌ ابدی‌ بسته‌ و مادر چشمانش‌ را‌ در انتهای آن‌ در‌ که به قدم های‌ توبازمی شد، آنقدرخیره‌ شد‌ که چشمانش‌ را‌ از دست‌ داد.