جاماندگان کربلا، سربازان مقاومت

قزوین_ به گزارش بسیج، امسال زمزمه های «یا حسین» در کوچه پس کوچه های مهرگان، طنینی دیگرگونه داشت. امسال، پای پیاده روی جاماندگان اربعین، سنگینی یک جنگ نابرابر را نیز بر دوش می کشید؛ جنگی که اسرائیل، آمریکا و همپیمانانشان با تمام تجهیزات و نیرنگ هايشان، بر این ملت تحمیل کرده بودند؛ اما مردم این سرزمین، همانگونه که از کربلا درس ایثار گرفته اند، از مقاومت نیز واژه نامه ی تازه ای ساخته اند؛ واژه هایی چون «ایستادگی»، «گمنامی» و «نه به ذلت».

ساعت ۱۷، جمعیت آرام آرام گرد مزار شهدای گمنام مهرگان جمع شدند. این بار، چهره ها مصمم تر از سال های قبل بود. پیرمردی با ریش سپید که عصایش را محکم بر زمین می کوبید، با صدایی لرزان اما پرصلابت می گوید: این جنگ، جنگ اول ما نیست. از عاشورا تا دفاع مقدس و حالا تا این نبرد، نشان دادیم که تن به خواری نمی دهیم.

حرفهایش در میان جمعیت می پیچید و ناگهان یکصدا شعار «مرگ بر آمریکا» فضای آرام مزار را می شکند؛ شعارهایی که از عمق یک خشم مقدس سر بر می آورد.

حرکت کاروان از مزار شهدای مهرگان آغاز می شود. اما امسال، هر قدمی که برداشته می‌شود، گویی یک «نه» دیگری است به تمام تهدیدهای فرامرزی. جمعیت با پرچم های سرخ و سیاه، اما با دل‌هایی سپیدتر از همیشه، مسیر را در پیش گرفته اند. در این میان، موکب ها نیز روایتی تازه داشتند؛ موکب ها با تصاویر شهدایی که در برابر تروریسم آمریکایی ایستادند، چای می دادند و پذیرایی می کردند.

یکی از موکب داران جوان که پارچ آب به دست گرفته بود، با چشمانی برافروخته می گوید: امسال که آمریکا جنگ را بر ما تحمیل کرده، ما باید بیشتر از همیشه بایستیم. این پیاده روی، فقط برای اربعین نیست؛ برای این است که بگوییم ما همان ملتی هستیم که در کربلا با تمام وجود ایستاد، در دفاع مقدس ماند و امروز هم ماندگار خواهد شد.

در میان جمعیت خانواده های شهدای وطن نیز حضور دارند. مادری با عکس شهیدش در دست که در کنار مزار شهدای گمنام نشسته می گوید: دخترم جنگ که بیاید، مردها می دانند چه کنند. امروز هم پسران این سرزمین، همان راه را می روند.

یک جوان دانشجو در میان راه به من می گوید: ما از اربعین جاماندیم، اما از میدان نبرد با دشمن نه. همانطور که حسین(ع) در عاشورا با اندک یارانش ایستاد، ما هم با همین حضور ساده اما پرشور، به آمریکا می گوییم که ذلت را نمی خریم.

در طول مسیر، چندین بار صدای نوحه هایی که در وصف «مقاومت» و «ابای از ذلت» سروده شده بود، پخش می شود. یکی از مداحان جوان، میان سینه زنی، بیتی می خواند که حاضران را به گریه می اندازد، در آن لحظه، همه ی جمعیت با همخوانی ، گویی یکپارچه می شوند؛ نه به عنوان زائر، که به عنوان سربازانی در میدانی بزرگتر از کربلا.

جالب اینجا بود که برخی از موکب ها علاوه بر شربت و پذیرایی، پلاکاردهای کوچکی بین زائران توزیع می کردند که روی آن نوشته بود: «ایستادگی کنیم، چون تنها راه عزت، مقاومت است». 

وقتی کاروان به مزار شهدای گمنام محمدیه می رسد، گویا آسمان ابری می شود، اما نه برای باران، که برای همصدا شدن با گریه ای که از عمق دلها برمی خیزد. جمعیت در کنار مزار جمعیت می شوند، سخنران می گوید: شهدای گمنام ما، در نبرد با دشمنان خاک را نگاه داشتند. امروز هم آمریکا می خواهد با تهدید، ما را از راهمان منصرف کند، اما به شهدا و به حسین(ع) قول داده ایم که تا قطره ی آخر خون، تن به ذلت ندهیم.

در لحظاتی که جمعیت برای وداع با مزار شهدا آماده می شدند، صدای اذان از بلندگوها طنین انداز می شود و همه، گویی در یک قلبی واحد، آمینی می کشند که نه برای خود، که برای تمام مرزهای این سرزمین است‌

پیاده روی تمام می شود، اما روح مقاومت در دل مردم باقی می ماند. پیرمردی که اول صبح از جنگ گفته بود، هنگام بازگشت با لبخندی عمیق می گوید: امروز ما هم به آمریکا نشان دادیم که جامانده های اربعین، در میدان سیاست و جنگ، جلوتر از خیلی ها ایستاده اند.

آری امروز، اینجا خبری از خستگی نبود؛ خبری از ترس نبود. جاماندگان از کربلا، اما پیشتازان مقاومت بودند؛ مردمی که در روزگار جنگ، راهی را رفتند که به عزت ختم می شد و شهدای گمنام مهرگان و محمدیه، امروز بهتر از هر روزی، شاهد ایستادگی امتی بودند که حتی در آرامترین لحظاتشان، ایستاده اند تا ذلت را نخرند.

اعظم علویری

انتهای پیام/1004/,