پهلوانی که پرچم ایران را به ۱۰ میلیون دلار نفروخت
دنیا او را باقدرت بازوهایش شناخت، اما ایران او را باعظمت قلبش به یاد دارد روزی که پیشنهاد ۱۰ میلیوندلاری را رد کرد، به تمام جهان ثابت شد که قویترین مرد زمین، کسی است که غیرتش را به هیچ قیمتی نمیفروشد.
خبرگزاری بسیج اردبیل: اردبیل، دیار عارفان و پهلوانان، در دل خود چهرههایی را پرورانده که هر یک باقدرت بازوی خود و صلابت ایمانشان، نام این سرزمین را بر تارک جهان نشاندهاند. یکی از درخشانترین این چهرهها، کسی است که در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۵۷ در محلهای ساده از اردبیل چشم به جهان گشود؛ پسری که پدرش خود ورزشکار کشتی محلی بود و هرگز تصور نمیکرد روزی فرزندش، وزنهای را از زمین بلند کند که تمام جهان را به تحسین وادارد.حسین رضازاده، در هفته اردبیل که به پاسداشت مفاخر این دیار اختصاصیافته، نماد غیرت، قدرت و افتخارآفرینی است.مردی که دو بار پرچم ایران را در المپیک بر فراز ورزشگاهها به اهتزاز درآورد و نامش در کنار بزرگانی چون تختی و حبیبی، بهعنوان یکی از اسطورههای ماندگار ورزش ایران در تاریخ ثبت شد.
از کوچهپسکوچههای اردبیل تا سکوی قهرمانی جهان
حسین رضازاده در خانوادهای ۷ نفره در اردبیل به دنیا آمد فرزند دوم خانواده بود که یک برادر و پنج خواهر داشت. پدرش که خود در کشتی محلی دستی داشت، وقتی فهمید پسرش به دنبال وزنهبرداری رفته، شرط کرد که اگر ورزش میکند باید در درس نیز موفق باشد. رضازاده آن قدر پیشرفت کرد که قهرمان شهر، استان و کشور شد و پدرش دیگر نهتنها مانع نشد، که تشویقش هم کرد او از ۱۵ سالگی وزنهبرداری را آغاز کرد و کمتر از دو سال بعد، در ۱۷ سالگی به تیم ملی جوانان دعوت شد. اولین موفقیت بزرگش، کسب مدال برنز بازیهای آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک بود؛ جایی که با هالی نوف از ازبکستان مساوی کرد، اما چون وزن بدنش سنگینتر بود، یک پله پایینتر ایستاد این شکست نزدیک، شروعی بود برای یک دوران طلایی.
قویترین مرد جهان؛ طلایی که تاریخ را رقم زد
سال ۲۰۰۰ میلادی، المپیک سیدنی، نقطه عطف زندگی حسین رضازاده بود او نه فقط یک مدال طلا برای ایران به ارمغان آورد، بلکه رکوردهای دوضرب و مجموع را جابهجا کرد و لقب «قویترین مرد جهان» را از آن خود ساخت. چهار سال بعد، در المپیک آتن، وقتی کاروان ورزشی ایران هنوز مدالی نداشت و همه چشمها به او دوخته شده بود، رضازاده با وزنهای ۲۶۳٫۵ کیلوگرمی در حرکت دوضرب، رکوردی تاریخی ثبت کرد که ۱۵ سال بر جای خود ماند.این دومین طلای المپیک، او را پس از ۴۸ سال، همپای اسطورههایی چون تختی و حبیبی قرارداد اما رضازاده تنها یک ورزشکار نبود؛ او نماد غیرت ملی بود. در سال ۲۰۰۲، پیشنهاد ۲۰ هزاردلاری یونان برای گرفتن شهروندی این کشور را رد کرد و پیشنهاد ۱۰ میلیوندلاری ترکیه را نیز نپذیرفت تا همچنان پرچم ایران را بالا نگه دارد. این تعصب و غیرت، او را نهتنها قهرمان ورزشی، بلکه الگویی برای جوانان این سرزمین تبدیل کرد.
افتخاراتی که پایانی نداشت
حسین رضازاده در کارنامه خود دو مدال طلای المپیک، چهار عنوان قهرمانی جهان و دو مدال طلای بازیهای آسیایی را به ثبت رسانده است. او در ایران بهعنوان «قهرمان قهرمانان» انتخاب شد و در نقشه متروی ویژه المپیک لندن، یکی از ایستگاهها به نام او نامگذاری شد. رئیس کمیته بینالمللی المپیک، ژاک روگ، در سفر به ایران گفت: «من بسیار خوشحالم که میهمان کشوری هستم که قویترین مرد جهان از مردم این کشور است.» اما شاید باشکوهترین لحظه او، پرچمداری کاروان ایران در بازیهای آسیایی دوحه ۲۰۰۶ بود؛ زمانی که پرچم سهرنگ را بر دوش کشید و وارد ورزشگاه شد، تمام ایران به او افتخار کردند او در آن مسابقات نیز طلای دیگری برای ایران به ارمغان آورد.
میراثی که برای همیشه ماندگار شد
حسین رضازاده در ۲ مرداد ۱۳۸۷، پس از سالها فشار تمرین و آسیبهای جسمانی، از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد. اما نام او همچنان در تاریخ وزنهبرداری ایران و جهان میدرخشد او امروز رئیس فدراسیون وزنهبرداری ایران است و همواره پشتیبان ورزشکاران جوانی است که راه او را ادامه میدهند.اردبیل، در هفته بزرگداشت مفاخر خود، به حسین رضازاده افتخار میکند؛ پسری از محلههای ساده این شهر که وزنههای سنگین را به آسمان برد و نام ایران را بر بلندای قلههای افتخار جهانی نشاند او نه فقط یک قهرمان، بلکه نماد غیرت، ایمان و عشق به میهن است.
ارسال نظرات شما
