سراب فارسبان؛ نگین تاریک گردشگری نهاوند

به گزارش خبرگزاری بسیج از همدان، در روزگاری که از گردشگری به عنوان یکی از پیشران‌های توسعه، اشتغال‌زایی و امیدآفرینی در مناطق مختلف یاد می‌شود، انتظار آن است که مسئولان نیز به اندازه همین شعارها، پای کار زیرساخت، امنیت و خدمات باشند. اما آنچه امروز در سراب فارسبان نهاوند دیده می‌شود، نه نشانی از توسعه گردشگری دارد و نه حتی حداقل‌های لازم برای حضور امن و آرام مردم و مسافران را فراهم کرده است.

سراب فارسبان، این ظرفیت ارزشمند و کم‌نظیر طبیعی در شهرستان نهاوند، می‌توانست در روزهای گرم تابستان یکی از مهم‌ترین مقاصد گردشگری غرب استان همدان باشد؛ مکانی برای حضور خانواده‌ها، جوانان و مسافرانی که برای ساعاتی آرامش، طبیعت و نشاط اجتماعی را انتخاب می‌کنند اما با فرارسیدن شب، این جاذبه طبیعی به نمادی از رهاشدگی، کم‌توجهی تبدیل می‌شود و تاریکی مطلق در سراب فارسبان حاکم می‌شود.

جایی که باید با روشنایی مناسب، امکانات اولیه و حضور موثر دستگاه‌های مسئول، فضایی امن و آرام برای مردم فراهم باشد، با غروب آفتاب در خاموشی فرو می‌رود؛ خاموشی‌ای که نه تنها زیبایی طبیعت را پنهان می‌کند، بلکه احساس امنیت، آرامش و اعتماد را نیز از گردشگران می‌گیرد.

تابستان است؛ همه از رونق گردشگری می‌گویند، اما اینجا در سراب زیبای فارسبان گردشگر سهمش از شب فقط تاریکی است.

در یکی از شناخته‌شده‌ترین تفرجگاه‌های شهرستان، روشنی شب نه از سوی متولیان، بلکه از باطری خودروهای مسافران تأمین می‌شود؛ خانواده‌ها برای حفظ حداقل امنیت، به ریسه‌هایی متوسل می‌شوند که به خودروهای خود بسته‌اند تا تنها موقعیت استقرارشان در تاریکی مشخص باشد؛ این تصویر، بیش از هر چیز، روایتگر عقب‌ماندگی یک ظرفیت بزرگ گردشگری است؛ ظرفیتی که سال‌ها فقط از آن سخن گفته شده، اما در عمل سهمی از رسیدگی نبرده است.

سراب فارسبان؛ جایی که با غروب آفتاب، نبود روشنایی، نبود امکانات و نبود مدیریت، تاریکی جای زیبایی طبیعت را می‌گیرد.

گردشگری فقط به معنای دعوت مردم به سفر، انتشار چند تصویر زیبا و بیان ظرفیت‌های طبیعی نیست. گردشگری یعنی ایجاد امنیت، یعنی تامین روشنایی، یعنی فراهم بودن امکانات اولیه، یعنی احترام به خانواده‌ای که مسیر را طی کرده تا ساعاتی آسوده در طبیعت بگذراند، یعنی حفظ شأن مردمی که حضورشان می‌تواند به رونق اقتصادی منطقه کمک کند. هرجا این اصول نادیده گرفته شود، دیگر نباید نام آن را توسعه گردشگری گذاشت؛ آنچه باقی می‌ماند، تنها یک شعار بی‌پشتوانه است.

بی‌توجهی به وضعیت سراب فارسبان فقط یک کم‌کاری خدماتی نیست؛ این مسئله مستقیما با امنیت روانی و اجتماعی مردم در ارتباط است. محیطی که در تاریکی مطلق فرو می‌رود، محیطی که از حداقل زیرساخت‌های لازم محروم است، محیطی که مدیریت منسجم و پاسخگو در آن دیده نمی‌شود، نمی‌تواند میزبان شایسته‌ای برای حضور شبانه گردشگران باشد. این وضعیت، هم مردم بومی را متضرر می‌کند، هم گردشگران را دلسرد می‌سازد و هم اعتبار گردشگری شهرستان نهاوند را زیر سوال می‌برد.

این سؤالات مطرح است؛ چرا منطقه‌ای با این میزان ظرفیت و استقبال، همچنان در ابتدایی‌ترین نیازها مانده است؟ چرا برای تامین روشنایی این مجموعه، برای ایجاد امکانات رفاهی، برای ساماندهی مناسب و برای استقرار مدیریت موثر، اقدام جدی و فوری انجام نمی‌شود؟ مگر توسعه گردشگری بدون زیرساخت ممکن است؟ مگر می‌توان مردم را به حضور در طبیعت دعوت کرد اما امنیت و آسایش حداقلی آنان را نادیده گرفت؟

امروز سراب فارسبان بیش از هر زمان دیگری نیازمند اقدام است، نه وعده. مردم از مسئولان شهرستان، دستگاه‌های خدمات‌رسان، متولیان گردشگری و همه نهادهای مرتبط انتظار دارند به جای تکرار سخنان همیشگی، برای رفع این وضعیت وارد میدان شوند. تامین روشنایی مناسب، ایجاد زیرساخت‌های اولیه، تقویت امنیت محیطی، ساماندهی فضا و رسیدگی عملی به مشکلات این منطقه، کمترین مطالبه‌ای است که باید به سرعت محقق شود.

اگر قرار است گردشگری در نهاوند به یک فرصت واقعی برای توسعه تبدیل شود، نخستین گام، نجات جاذبه‌های موجود از تاریکی بی‌توجهی است. سراب فارسبان نباید قربانی غفلت مسئولانی باشد که فقط در حرف از ظرفیت‌ها می‌گویند اما در عمل، ساده‌ترین نیازهای یک منطقه گردشگری را نیز تأمین نمی‌کنند.

سراب فارسبان امروز فقط در تاریکی شب فرو نمی‌رود؛ این منطقه سال‌هاست در تاریکی کم‌کاری، تعلل و بی‌برنامگی گرفتار مانده است. اکنون وقت آن رسیده که مسئولان به جای تماشای این خاموشی، برای پایان دادن به آن اقدام کنند.

خبرنگار: سمیه شفایی

انتهای پیام/