روز عفاف و حجاب، نه فقط یک تاریخ، که یک «یادآوری» است
✍ به مناسبت ۲۱ تیر ماه، روز عفاف و حجاب
روز عفاف و حجاب، نه فقط یک تاریخ، که یک «یادآوری» است.
یادآوری اینکه حیا، تنها یک پوشش ظاهری نیست؛ یک «حریم» است. حریم انسانیت، حریم کرامت، حریم امنیت روانی جامعه.
امروز در خیابانها، آنچه میبینیم گاهی فراتر از «یک انتخاب ساده» است. حضور بانوان با پوششهای بسیار آزاد، و از سوی دیگر، سبُکپوشیِ اِفراطی برخی آقایان که با شأن حضور در جامعه همخوانی ندارد، به تدریج خطقرمزهای عرف و ارزشها را کمرنگ میکند. حتی در قم، این شهر علم و تقوا که همواره الگوی پایبندی به ارزشها و پیشرو در عرصهٔ حیا و عفاف بوده، این موج نگرانکننده درحال دامنزدن است.
این را نه از زاویه قضاوت، که از زاویه «دغدغه» ببینیم:
· اگر پوشش نامناسب به صحنهی عادی خیابان تبدیل شود، «حیثیت اجتماعی» معنا و کارکرد خود را از دست میدهد.
· اگر رعایت پوشش حداقلی مردانه نیز نادیده گرفته شود، نگاه عمومی خدشهدار شده و غیرت جمعی جریحهدار میشود.
· اگر حجاب، به «اجبار» صِرف تنزل پیدا کند، گوهرش را از دست داده؛ اما اگر به «بیتفاوتی» برسد، جامعه هویت خود را باخته است.
و اما در برداشتی از نگاه عمیق آقای شهید ایران:
این که امروز برخی کشف حجاب را یک «رفتار شخصی» میدانند، غافل از اینکه حجاب، یک «محدودیت شرعی و قانونی» است، اما هرگز یک «محدودیت دولتیِ صِرف» نیست؛ یعنی نمیتوان با زورِ حاکمیت، ایمان به آن را تزریق کرد. از سوی دیگر، کشف حجاب، نه فقط یک گناه شرعی که یک «حرام سیاسی» نیز هست؛ زیرا بیحجابیِ گسترده، آرامش جمعی را نشانه میگیرد، امنیت روانی جامعه را خدشهدار میکند و بنیادِ «حیای عمومی» را به بازی میگیرد.
و اما برای بازگرداندن حیا به جامعه، از کدام نقطه باید آغاز کرد؟
نه برخوردی که حجاب را تحمیلی کند، نه سکوتی که آن را به حاشیه براند. راه میانه، «فرهنگسازی خیرخواهانه» است؛ با نگاه محبت، با الگوسازی عملی و با یادآوری این حقیقت که حیا، مرز تمدن است. بیاییم از امروز، حرمت این روز را با رفتار خود نگه داریم؛ نه برای قانون، که برای کرامت هموطنانمان و سلامت این بومِ کهن.
انتهای پیام/
