طنین «یا حسین» در قلب لرستان؛ از طفل شیرخواره تا پیران کهن‌سال/ وقتی شش‌ماهه‌های لرستان هم‌نوای زینب می‌شوند+عکس و فیلم

به گزارش خبرگزاری بسیج لرستان ، امروز جنوب خرم‌آباد،تیرماه ۱۴۰۵ (عاشورای حسینی) نه یک شهر، که یکپارچه بغض و فریاد بود. در پهنه جغرافیای جنوب این دیار، زمان گویی متوقف شده و تاریخ در رکاب کاروان کربلا به حرکت درآمده است. اینجا، جایی که بلوط‌های استوارش به نشانه عزا سر خم کرده‌اند، پیر و جوان، زن و مرد، هم‌صدا و هم‌رنگ، نامی را فریاد می‌زنند که قرن‌هاست شعله‌اش در جان‌ها خاموش نمی‌شود: «یا حسین».

ضیافت گِل و اخلاص

مشاهدات میدانی در مسیر جاده تا  گلزار فاطمیه ماسور، صحنه‌هایی را به تصویر می‌کشد که فراتر از یک سوگواری ساده، تجلی‌گر یک پیوند ازلی است. جوانان و نوجوانان خرم‌آبادی، در حالی که پیکر خود را به یاد غریبیِ شهدای کربلا غرق در گل کرده‌اند، علمدارانی هستند که پیشاپیش بزرگ‌ترها، بیرق عزا را به دوش می‌کشند. آیین گل‌مالی در این منطقه، تنها یک رسم نیست؛ بلکه نمادی از خاکساری و پیوند میان خاکِ سرد و عشقِ گرم به اباعبدالله است.

مشق عشق در دستان کوچک

در میان جمعیت، حضور نوجوانانی که با پارچ‌های آب، عطش عزاداران را فرو می‌نشانند، یادآور سقای تشنه‌لب کربلاست. خودروهایی که با عشق گل آلود شده و مزین به نام امان از دل زینب و یا حسین هستند، نشان می‌دهند که در این شهر، هر ابزاری بهانه‌ای است برای عرض ارادت.

اما لرزه بر اندام هر بیننده‌ای آن زمان می‌افتد که به سیمای نوزادان و کودکان می‌نگرم  که به یاد طفل شش‌ماهه کربلا، لباس علی‌اصغر بر تن فرزندانشان کرده‌اند. در یکی از تاثیرگذارترین صحنه‌ها در جنوب خرم‌آباد، طفل شیرخواره‌ای دیده شد که چفیه‌ای بر سر داشت و با دستی کوچک که بر سینه نهاده بود، گویی هم‌گام با مادرش، در حال سینه زدن برای ارباب بی‌کفن بود. این دست‌های کوچک، گویاترین تفسیرِ این حقیقت‌اند که عشق حسین (ع) در شیرِ مادر نهفته و در خون شیعه جاری است.

پیوند نسل‌ها در سایه‌سار حسین (ع)

از پیرمردانی که محاسن سفیدشان با خاک و اشک عجین شده، تا پدرانی که فرزند به بغل، با لباس‌های سیاهِ و آغشته به گل، مسیر عاشقی را می‌پیمایند؛ همه یک پیام دارند. اینجا مرزهای سنی فرو ریخته است. پیرزنان با دعاهای زیر لب و جوانان با فریاد سقای کربلا نیومد، یک پیکر واحد را تشکیل داده‌اند.

فرجام سخن

حسین (ع) کیست که چنین عالم را شیدای خود کرده است؟ پاسخ را باید در لابلای همین جمعیت جست‌وجو کرد. در ایمان مردمی که معتقدند دنیای بی‌حسین به ارزنی نمی‌ارزد.

امروز در خرم‌آباد ثابت شد که نام حسین، محور زیبایی و معنای زندگی است. ما از بدو تولد تا دمِ مرگ، نوکران این آستانیم و فریاد حسین، حسین، حسین ما، نه یک شعار، که شناسنامه و هویت ماست. تا زمانی که این نام بر لب‌هاست، دنیا هنوز زیباست و آزادگی زنده است. 

 گزارش و عکس: کبری دریکوند 

انتهای پیام/