
به گزارش خبرگزاری بسیج استان مرکزی، عبدالحسین محمدی در نشست خبری با اصحاب رسانه با اشاره به اهمیت حفاظت از عرصههای بیابانی استان اظهار کرد: کویر میقان اراک با وسعت ۴۹ هزار هکتار و قرار گرفتن در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال اراک، به دلیل همجواری با شهر اراک، فرودگاه، صنایع بزرگ، اراضی کشاورزی و فعالیتهای معدنی، مهمترین اولویت استان در اجرای طرحهای بیابانزدایی است.
وی با بیان اینکه این منطقه با وجود شرایط اقلیمی سخت، از تنوع زیستی قابل توجهی برخوردار است، افزود: کاهش بارندگی، پسروی تالاب میقان، ماهیت ماسهای خاک و نبود موانع طبیعی برای کنترل باد، از مهمترین عوامل تشدید فرسایش بادی و ایجاد گرد و غبار در این منطقه به شمار میرود.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی تصریح کرد: طی سه دهه گذشته اقدامات گستردهای از جمله نهالکاری، بذرپاشی، قرق عرصههای بیابانی و احداث ۹۲ کیلومتر بادشکن غیرزنده در کویر میقان اجرا شده که نقش مؤثری در تثبیت خاک و کاهش فرسایش بادی داشته است.
محمدی با اشاره به وسعت عرصههای بیابانی استان گفت: از مجموع بیش از دو میلیون هکتار اراضی ملی استان مرکزی، حدود ۴۸۰ هزار هکتار در قالب عرصههای بیابانی و کویری قرار دارد که شهرستان زرندیه با ۲۳۴ هزار هکتار بیشترین سهم را به خود اختصاص داده است.

وی مشارکت جوامع محلی، بخش خصوصی و دستگاههای اجرایی را از الزامات موفقیت طرحهای بیابانزدایی دانست و افزود: تاکنون بیش از ۲۲۹ هزار هکتار مطالعات بیابانزدایی انجام شده و طرحهایی همچون نهالکاری، مدیریت جنگلهای دستکاشت، کنترل رواناب و حفاظت از عرصههای طبیعی در سطح استان در حال اجراست.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی با اشاره به اجرای طرحهای مشارکتی در شهرستانهای ساوه، زرندیه و دلیجان اظهار کرد: واگذاری مدیریت بخشی از عرصههای بیابانی به بهرهبرداران محلی، نتایج مطلوبی در حفظ و احیای منابع طبیعی به همراه داشته و این رویکرد همچنان ادامه خواهد داشت.
محمدی بهرهگیری از ظرفیتهای اکوتوریسم در کویر میقان را از دیگر برنامههای این ادارهکل عنوان کرد و گفت: توسعه گردشگری طبیعی، در کنار اجرای طرحهای بیابانزدایی، میتواند ضمن ایجاد ارزش افزوده اقتصادی، نقش مهمی در حفاظت پایدار از این زیستبوم ارزشمند ایفا کند.
وی همچنین به اجرای طرحهای نهالکاری با مشارکت شرکت معدنی املاح ایران و پروژههای جامعهمحور در شهرستان ساوه اشاره کرد و افزود: توسعه پوشش گیاهی، تثبیت شنهای روان، کاهش گرد و غبار، ارتقای وضعیت اکوسیستمهای بیابانی و افزایش مشارکت جوامع محلی از مهمترین دستاوردهای این برنامهها بوده است.
انتهای پیام/